De kinderen weten ondertussen dat ze Laura heet. De stem die vaak zomaar uit het niets de kindermuziek onderbreekt. Sorry…, dat begrijp ik niet is de zin die ze dan meestal uitkraamt. Of iets in de trant van: dat moet ik nog leren…
Bij een google assistent begint een vraag met hé google, met de nadruk op hé. Op alleen google volgt geen actie. Als ik in de auto Laura zeg, reageert zij wel. Dit systeem kent dus niet het fenomeen van een waarschuwings- en daarna een uitvoeringscommando. Waarom de spraakassistentie zichzelf onverwachts activeert is mij een raadsel. Ik heb geen kind in de auto dat Laura heet.
Op het stuur zitten allerlei knopjes om de rijhulpmogelijkheden aan of uit te zetten. Een van die knoppen activeert ook Laura. Wat wel eens gebeurt als ik stevig moet insturen, of als ik het stuur moet overpakken tijdens een achteruitrij manoeuvre. Zodra een nasale stem begint te spreken zoekt mijn duim het smalle zilveren knopje om haar te stoppen, zodat de muziek weer verder kan gaan. Onderwijl verwens ik hardop: Laura hou je mond.
We zingen met z’n allen Op een grote paddenstoel. Als we bij hoepla in de lucht zijn aangekomen, stopt de muziek en is Laura er weer. Ik zie op mijn display ook het woord lucht verschijnen, terwijl Laura een heel verhaal houdt over: voor verse lucht moet u in de middenconsole de middelste draaiknop van links naar…
Mijn linker duim snoert onze spookpassagier routineus de mond.